به وب سایت
کانون عکاسان ایران
خوش آمدید
این سایت با هدف آموزش، ایجاد بستر ارتباطی مناسب میان عکاسان و ارتقاء سطح کیفی علاقه مندان هنر عکاسی فعالیت می نماید.
لطفا با ارسال نظرات ، پیشنهادات و انتقادات خود ما را در این مهم یاری نمایید.

فرازهای فرهنگی

بسیاری از مردم نگاه می کنند ولی عده کمی از آنها میبینند .

آندره کرتز

۳۷ تمرین عکاسی برای الهام بخشیدن مجدد به شما و پیشرفت در عکاسی(قسمت4)

دفعات بازدید: 350

« چالش طول بازو»

من این تمرین را از دوستم ساتوکی ناگاتا یاد گرفتم. اگر شما از نزدیک شدن به سوژه های خود احساس راحتی نمی کنید، لنز خود را از قبل بر روی ۰٫۷ متر (در حدود فاصله طول بازو) فوکوس کنید، و به مدت یک ماه فقط از این فاصله عکس بگیرید.

هدف:
این تمرین شما را مجبور خواهد کرد تا از نظر جسمی و روحی به سوژه های خود نزدیک تر شوید.
نیازی نیست که همه عکس های خود را کاندید و بی هوا بگیرید. از آنها اجازه بگیرید.
هرچه با عکاسی در یک فاصله نزدیک راحت تر باشید، یک گام به عقب رفتن برای شما راحت تر خواهد بود.
 

 

«به مدت یک هفته سرها را از عکس جدا کنید»

عکس هایی از دست ها، پاها، یا ژست بدن اغلب برای من جالب تر از عکس های چهره هستند. بنابراین این تمرین، گرفتن عکس سوژه ها بدون جای دادن چهره/سر آنها در عکس است.

هدف:
امتحان کنید: به مدت یک هفته سر سوژه ها را از تنشان جدا کنید (از صورت آن ها عکس نگیرید). این کار شما را مجبور خواهد کرد ویژگی ها و صفات دیگر سوژه خود را در یک سطح عمیق تر ببینید.
 
 

« یک مانکن بخرید (و از آن به عنوان یک سوژه آزمایشی استفاده کنید)»

من این تکلیف را از دوستم چارلی کرک یاد گرفتم: اگر می خواهید یاد بگیرید که چطور پرتره های بهتری بگیرید، چطور از استودیو/ فلاش بهتر استفاده کنید، یا چطور کادربندی کنید، یک مانکن به عنوان یک سوژه آزمایشی بخرید.
نکته مهم در مورد داشتن یک مانکن این است که شما همیشه یک سوژه حاضر و آماده خواهید داشت.
استفاده از فواصل کانونی مختلف، تنظیمات مختلف، دیافراگم ها و سرعت شاترهای مختلف، چیدمان های نورپردازی مختلف، و هر چیز دیگری که می خواهید با آن آزمایش کنید را امتحان کنید.

هدف:
این کار به شما اجازه خواهد داد تا نحوه استفاده تکنیکی از دوربین خود، و طرز کار نور (به خصوص نور مصنوعی) را بهتر درک کنید. علاوه بر این، یک سوژه همیشه صبور در اختیار خواهید داشت (هر زمان که بخواهید).
 

 

«به مدت یک هفته تنها با یک فلاش عکس بگیرید»

در عکاسی یک تعصبی نسبت به عکس گرفتن با یک فلاش وجود دارد. می گویند که نور آن در مقایسه با استفاده از نور طبیعی، «سخت» و «غیرطبیعی» به نظر می رسد.
با این حال فلاش به ما کمک می کند تا بر شرایط نوری نامناسب غلبه کنیم. و وقتی که ممکن است نور خیلی خوب نباشد، آزادی بیشتری برای عکاسی در نقاط مختلف در طول روز به ما می دهد.
به مدت یک هفته، تنها با یک فلاش عکس بگیرید. شما متوجه خواهید شد که فلاش در طول روز، در سایه، و در داخل خانه چطور کار می کند، و اثرات دیگری که ممکن است بر تصاویر شما داشته باشد را کشف خواهید کرد.

هدف:
داشتن یک فلاش، ابزار خوبی در عکاسی است. می تواند به شما کمک کند درهای خلاقیت و فرصت را باز کنید. و آزادی بیشتری برای عکاسی در تمام نقاط در طول روز به شما خواهد داد.
شما همیشه نیاز ندارید که با یک فلاش عکس بگیرید، اما سعی کنید کار با آن را به بهترین شکل یاد بگیرید، آن وقت می توانید در شرایط خاص (یا در تمام شرایط) از آن استفاده کنید.

 

« یک آلبوم عکس تشکیل دهید»

دنیای امروز (غالبا) دیجیتال است. در عکاسی، ما ۹۹% از تلاش خود را صرف به اشتراک گذاری آنلاین عکس های خود می کنیم. خیلی به ندرت کارهای خود را چاپ می کنیم، آنها را مرتب و ویرایش می کنیم، و با عکاسی خود اشیاء فیزیکی ایجاد می کنیم.

یک آلبوم ارزان قیمت از یک فروشگاه یا به صورت آنلاین بخرید. تعدادی از عکس هایتان را در سایز کوچک ۶×۴ چاپ کنید. سپس یک آلبوم عکس بسازید.

این کار را با همسر، فرزندان، یا دوستان خود انجام دهید. یک موضوع، مفهوم، یا یک داستان بسازید. خوش بگذرانید. عکس های چاپ شده ۶×۴ را روی کف زمین پخش کنید، و کشف کنید که چطور می خواهید عکس ها را در آلبوم خود جفت کنید، یا با چه ترتیب و روندی آنها را قرار دهید.
خوش بگذرد.

هدف:
رسیدگی به عکس های چاپ شده فیزیکی تجربه ای متفاوت از تنها نگاه کردن به آنها بر روی کامپیوتر یا گوشیتان است. فیزیکی بودن عکاسی، بُعد دیگری برای ما اضافه می کند تا خلاق تر شویم، تا ارتباطات تصادفی و غیر منتظره بیشتری پیدا کنیم، و بیشتر با دیگران تعامل داشته باشیم.

ساخت یک آلبوم عکس فعالیت جمعی خوبی است، کاری که خانواده ها در گذشته زیاد انجام می دادند. ساخت آلبوم عکس می تواند به ما کمک کند تا دوباره خودمان را به گذشته متصل کنیم، اما در عین حال اسناد فیزیکی ایجاد کنیم که برای آینده محفوظ خواهند ماند.

 

« نمونه کارهای خود را چاپ کنید»

بسیاری از ما نمونه کارهایمان را به صورت آنلاین داریم. تعداد کمی از ما آنها را چاپ کرده ایم.
به کل مجموعه تصاویر خود نگاه کنید، و از خودتان بپرسید: کدام یک از این ۱۰ عکس نشان می دهند که من به عنوان یک عکاس چه کسی هستم؟

سپس آن عکس ها را در هر سایزی که دوست دارید چاپ کنید. کشف کنید که دوست دارید عکس ها با چه ترتیبی باشند؟
سپس آنها را همه جا همراه خود ببرید، و با دوستانتان به اشتراک بگذارید. از آنها بخواهید که عکس های شما را مطابق احساسات و هیجانات خود مرتب کنند.

یاد بگیرید که عکس های خود را به صورت چاپ شده به دیگران نشان دهید، نه فقط بر روی گوشی یا کامپیوتر. ببینید افراد چگونه به طور متفاوت نسبت به عکس های شما واکنش نشان می دهند، و ببینید این کار برای شما به عنوان یک عکاس چه حس متفاوتی دارد.

هدف:
عکس ها تا وقتی که چاپ نشوند، وجود ندارند. وقتی عکس ها به صورت فیزیکی وجود داشته باشند، ما به عنوان انسان ارتباط عمیق تری با آنها برقرار می کنیم. وقتی بتوانیم یک عکس یا یک خاطره را در دست هایمان نگه داریم، واقعی تر به نظر می رسد. بیشتر آن را درک کرده، و احساس ارتباط بیشتری با آن می کنیم.

 

من اگر عکس هایم را چاپ نکنم، یک حس آزار دهنده ناقص بودن پیدا می کنم. من عکس هایم را بر روی کامپیوتر تحسین می کنم، اما وقتی چاپ شده باشند عاشق شان می شوم.
این تمرین همچنین فرصت خوبی برای ارزیابی مجدد کل کارتان به شما خواهد داد و می توانید از خودتان بپرسید: چه عکس هایی واقعا نشان می دهند که من چه کسی هستم؟
 
« هر روز یک عکس هدیه بدهید (به مدت یک هفته)»

من احساس می کنم بهترین هدیه ای که شما به عنوان یک عکاس می توانید به دیگران بدهید، عکس های چاپ شده است. چرا؟ چون عکس های چاپ شده پرمعنی هستند، جابجا کردن آنها آسان، و چاپ کردن آنها نسبتا ارزان است.

به عنوان یک تکلیف، تعدادی از عکس های خود را چاپ کنید، و به مدت یک هفته، هر روز حداقل یک عکس چاپ شده را هدیه دهید (به یک غریبه، دوست، باریستا<href="#_ftn1" name="_ftnref1" title="">[۱]، اعضای خانواده، و غیره). ببینید که این کار چه تاثیری بر روی آنها، و بر خود شما دارد.
 

هدف:
عکس ها برای به اشتراک گذاشتن لحظات، هنر، و تاریخ هستند. با هدیه دادن عکس هایتان، کمی از روح خود را به اشتراک بگذارید. ممکن است متوجه شوید که بخشیدن عکس هایتان به طور رایگان پرمعنی تر از فروختن آنهاست.

 

«یک وبلاگ عکاسی شخصی برای خودتان بسازید، و تا ۳۰ روز به طور مداوم وبلاگ خود را به روزرسانی کنید»

من طرفدار «شبکه های اجتماعی» مرسوم نیستم – چون کنترلی بر آنها ندارید. شما برده این پلتفرم ها هستید، و به اندازه کافی مالکیت و فرصت خلاقانه ندارید.
زمانی که شما وبلاگ خود را می سازید، انعطاف پذیری بیشتری دارید. می توانید عکس ها، متن، و ایده های خود را در قالب های مختلف منتشر کنید. اگر صاحب یک پلتفرم وبلاگ نویسی باشید (من wordpress.org را توصیه می کنم)، آن وقت واقعا مالک مطالب خود هستید.

 

وبلاگ ها عالی اند چون اسناد تاریخی از گذشته ما هستند. وبلاگ نویسی سخت تر از به اشتراک گذاری عکس ها در رسانه های اجتماعی است، اما فی نفسه معنی دارتر است.
علاوه بر این، اگر شما یک وبلاگ داشته باشید، راحت تر توسط گوگل شاخص می شود. و هر کسی که یک مرورگر وب داشته باشد، می تواند به کارهای شما دسترسی پیدا کند، به جای این که فقط افرادی که در یک پلتفرم شبکه اجتماعی خاص هستند بتوانند عکس های شما را ببینند.

تکلیف شما این است که وبلاگ شخصی خود را راه اندازی کرده و دقیقا به مدت ۳۰ روز به طور مداوم وبلاگ خود را به روز کنید. مطالب وبلاگ شما می تواند در مورد هر چیزی باشد. می توانید هر روز تنها یک عکس آپلود کنید، عکس هایی را آپلود کنید که الهام بخش شما هستند، یا برخی از داستان های شخصی پشت تصاویر مورد علاقه خود را به اشتراک بگذارید. این کار را خیلی جدی نگیرید، اما به مدت یک ماه ثابت آن را انجام دهید.

هدف:
با ایجاد یک وبلاگ، شما مالکیت بیشتری بر عکاسی، خلاقیت، و کار خود بر روی اینترنت به دست می آورید. اگر شما برده یک پلتفرم شبکه اجتماعی باشید، تاثیر شما بسیار محدود می شود و راه های مختلف زیادی برای نشان دادن خلاقانه خودتان ندارید.

من وبلاگ ها را به عنوان آینده عکاسی می بینم – از قافله عقب نمانید.

 

«لیستی از سوژه های عکاسی که دوست ندارید از آنها عکس بگیرید بنویسید»

از کجا می فهمید که «سبک» شما در عکاسی چیست؟ برای من، این است که بدانم از چه چیزی دوست ندارم عکاسی کنم.
برای این تمرین، کشف کنید که چه ژانرهای عکاسی را دوست ندارید. آنها را بنویسید، و به سادگی از گرفتن آن عکس ها خودداری کنید.

سپس، با استفاده از روند حذف، کشف کنید که چه نوع عکاسی هستید (بر اساس چیزهایی که دوست ندارید از آنها عکس بگیرید).

اکثر افرادی که من می شناسم که به عکاسی خیابانی علاقه مند هستند، دوست ندارند از غروب خورشید و مناظر عکس بگیرند. افرادی که من می شناسم که دوست دارند از گل ها عکس بگیرند، دوست ندارند از مردم عکس بگیرند. عکاسانی که دوست دارند به صورت تک رنگ عکاسی کنند، به طور کلی عکاسی رنگی را دوست ندارند (و بالعکس).
 

هدف:
از طریق روند حذف کردن، کشف کنید که چه کسی هستید. با سبک عکاسی خود نیز به همین شیوه رفتار کنید.
از چه چیزی دوست ندارید عکس بگیرید؟ از آن عکس نگیرید – از نقطه مقابل آن عکس بگیرید.
 

«به مدت یک هفته عمدا سعی کنید عکس های بد بگیرید»

یکی از بزرگترین موانع در عکاسی ما این است که همیشه سعی می کنیم عکس های واقعا خوب بگیریم. اما به ندرت پیش می آید که عکس های خوب بگیریم.

بنابراین، این طرز فکر را وارونه کنید: سعی کنید به مدت یک هفته عمدا «عکس های به درد نخور» بگیرید. از شر افکاری مانند ترکیب بندی، کادربندی، و نورپردازی خوب خلاص شوید. تنها از هر چیزی که به نظرتان جالب است، عکس های بد بگیرید.
از قلب، روح و غرایز خود پیروی کنید. فقط کلیک کنید. بیش از حد فکر نکنید.

سپس بعد از یک هفته، ببینید آیا در عکاسی خود احساس رها تری می کنید، و خلاقیت کمتر به «بن بست» رسیده؟ آیا کمتر خودتان را جدی می گیرید؟ آیا بیشتر به شما خوش می گذرد؟

هدف:
کمال گرایی ما را نابود می کند. به دنبال ایجاد عکس های «خوب» باشید. و به منظور انجام این کار به خودتان اجازه دهید که عکس های بد بگیرید.

 

«وب سایت نمونه کارهای شخصی خودتان را راه اندازی کنید»

اگر می خواهید در مورد عکاسی خود جدی تر باشید (و شما را بیشتر جدی بگیرند)، یک وب سایت نمونه کارهای عکاسی بسازید. آدرس این وب سایت می تواند FirstnameLastnamePhoto.com (یا بهتر از آن، FirstnameLastname.com) باشد.
 

وب سایت عکاسی شخصی خود را بسازید، و ۳ تا از بهترین پروژه های خود را در آن قرار دهید (هر پروژه را به ۱۰ مورد از بهترین عکس های خود محدود کنید). به این ترتیب، قادر خواهید بود بیشتر در مورد پروژه های بلند مدت فکر کنید، به جای این که تنها با آپلود یک عکس (تصادفی) در هر روز، در جنون شبکه های اجتماعی گرفتار شوید.

هدف:
هنگامی که از دنیا می روید، چه نوع مجموعه کاری می خواهید از خود به جای بگذارید؟ آیا واقعا فکر می کنید که پروفایل شبکه های اجتماعی شما بعد از این که خدایی نکرده فوت کردید وجود خواهد داشت؟ آیا کسی دیگر به آنها نگاه خواهد کرد؟

داشتن یک وب سایت (به جای تنها داشتن شبکه های اجتماعی) بهتر است، اما بهترین حالت نیست.
تصمیم بگیرید یک یا چند مجموعه کار ایجاد کنید، و سپس آنها را به صورت کتاب منتشر کنید.

«در یک کارگاه عکاسی شرکت کنید»

من فکر می کنم کارگاه های عکاسی عالی اند، چون یک «میانبر» در یادگیری و آموزش شما هستند.
در یک کارگاه، اغلب در عرض چند روز یا یک هفته، شما یک منبع اطلاعات گلچین شده از مربی خود به دست می آورید.
من شخصا فکر می کنم که کارگاه های عکاسی خیلی بیشتر از آموزشگاه های عکاسی «ارزش پول خرج کردن» دارند. و همچنین بسیار کوتاه تر، متمرکزتر، و عملی تر هستند.

یک کارگاه عکاسی در زمینه موضوعی که به آن علاقه دارید پیدا کنید. من می دانم که شما پولتان را بر روی آموزش خود سرمایه گذاری می کنید، که همیشه یکی از بهترین سرمایه گذاری ها برای پولتان است.

هدف:
اگر آموزش عملی در زمینه عکاسی می خواهید، یا هر گونه سوالی دارید، در یک یا دو کارگاه عکاسی شرکت کنید.
 

 

«به مدت یک روز تنها از حرکات دست عکس بگیرید»

من فکر می کنم که عکس های خوب معمولا دو چیز دارند: ۱) ترکیب بندی خوب و ۲) احساسات خوب.
همه ما می دانیم چطور ترکیب بندی های بهتر ایجاد کنیم. اما تعداد کمی از ما می دانیم چطور احساسات را ثبت کنیم.
یک راه عملی برای ثبت بهتر احساسات، ثبت حرکات دست ها و زبان بدن سوژه است.

 

بنابراین یک روز کامل، هیچ کاری جز عکاسی از حرکات دست جالب افراد انجام ندهید. پس از آن، به عکس های خود (با حرکات دست آنها) نگاه کنید، و ژست دست ها را تقلید کنید. این کار به شما کمک خواهد کرد تا به لحاظ عاطفی با سوژه های خود ارتباط برقرار کرده و با آنها همدل شوید.

هدف:
عکس های افرادی که تنها راه می روند (و هیچ کاری با دست هایشان انجام نمی دهند) معمولا کسل کننده است. حرکات دست بسیار پویاتر، جالب تر، و احساسی تر هستند.
بخش زیادی از برقراری ارتباط مبنی بر زبان بدن و حرکت دست است. عکس ها صامت هستند و حرفی نمی زنند. اما حرکات دست ها حرف می زنند.

‼️نتیجه گیری
امیدواریم که این ۳۷ تمرین عکاسی به الهام بخشیدن و پیشرفت عکاسی شما کمک کنند. با انگیزه ماندن در عکاسی سخت است، اما بدانید که عکاسی یک مسابقه نیست. عکاسی یک سفر شخصی برای خودتان است. شما باید وقت بگذارید، از روند کار لذت ببرید، و از طریق عکاسی خود معنا پیدا کنید.
هیچ وقت با هیچ عکاس دیگری رقابت نکنید. خودتان را بر اساس تعداد دنبال کنندگان/ لایک هایی که در شبکه های اجتماعی دارید، با عکاسان دیگر مقایسه نکنید.
تنها پیشرفت خود در عکاسی را با استانداردهای خود، و با قلب خودتان بسنجید.

بدانید که کم شدن انگیزه در عکاسی طبیعی و بخشی از بازی است. چیزی که بیشتر از همه مهم است این است که چگونه می خواهید بر این بن بست ها و موانع روانی در عکاسی خود غلبه کنید. آیا می خواهید به آنها اجازه دهید شما را تشویق کنند که سخت تر تلاش کنید؟ یا می خواهید به کلی عکاسی را رها کنید و تسلیم شوید؟
 

هدف، سرسختی و ماندن در بازی عکاسی است. لنزکی ها هیچ وقت تسلیم نشوید. بیایید همه با هم برای مدت طولانی به عکاسی بچسبیم.

نویسنده مقاله: 
کوروش یزدانی

دیدگاه جدیدی بگذارید